ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ

‘‘ΑΚΡΩΣ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΗΤΟ’’

ΤΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΣΟΥΤΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑΚΗ ΣΑΡΑΝΤΗ

19/9/2006

‘‘ΠΡΕΠΕΙ Ν΄ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ’’

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: «Διαφθορά, διαπλοκή…Το ΠαΣοΚ καταλογίζει πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση, αλλά δεν τις προσωποποιεί».

Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: « Εδώ είναι πολλά τα περίεργα και τα μυστήρια που προκύπτουν απ΄αυτή την δημόσια συζήτηση και είναι και ενοχλητικά.    Σίγουρα όμως είναι μία συζήτηση που δεν οδηγεί σε μία σοβαρή σκέψη αντιμετώπισης ενός προβλήματος το οποίο υπάρχει, και υπήρχε και πριν το 81 και πριν το 40. Απλά πρέπει να δούμε τις περιόδους έντασης.

Τώρα να δούμε ποια είναι τα ενοχλητικά. Είναι ότι η Ν.Δ. επιχειρεί συμψηφισμό. Μη μιλάτε εσείς γινόταν και επί των ημερών σας και εσείς τα κάνατε…»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: « Έχει άδικο;»

Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: « Άδικο δεν έχει, γιατί σε όλες τις εποχές αυτά τα φαινόμενα υπήρχαν. Η διαφορά και το απεχθές σ΄ αυτή την περίπτωση και το παραπλανητικό και το πολιτικά επικίνδυνο είναι ότι η Ν.Δ.               διεκδίκησε και πήρε την ψήφο του ελληνικού λαού, ερχόμενη με την ρομφαία της κάθαρσης, της αντιμετώπισης του κοινωνικού φαινομένου της διαφθοράς, πείθοντας τον ελληνικό λαό είτε με σκάνδαλα, είτε με σκανδαλολογία, ότι υπήρχε μία κοινωνία η οποία είναι σε σήψη και ένα κόμμα το οποίο δεν μπορεί να την διαχειριστεί και ερχόμαστε εμείς      καβάλα στ΄ άλογο, ν΄αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα.

Υπήρχε ομολογία του πρωθυπουργού: ¨τι να κάνω, κάνουμε ότι μπορούμε¨. Και εγώ ξέρω πολύ καλά ότι όταν έχεις κεντρική πλατφόρμα την οδηγείς και παίρνεις την ψήφο και μετά ομολογείς ¨κάνουμε ότι μπορούμε¨, χάνεις τη νομιμοποίησή σου.

Το δεύτερο σ΄αυτή την περίπτωση, το οποίο είναι ακόμα χειρότερο, είναι ο συμψηφισμός. Ο ελληνικός λαός δεν ψήφισε τη Ν.Δ. για να κάνει συμψηφισμούς. Το ΠαΣοΚ εκρίθη, είτε σε υπαρκτά θέματα διαφθοράς,   είτε σε καλλιεργημένη σαφώς σκανδαλολογία. Πρέπει η Ν.Δ. να μας αποδείξει ότι αντιμετωπίζει την διαφθορά, δεν είναι παραιτημένη απ΄αυτό το θέμα και δεν μπορεί να επικαλείται την αδυναμία της και την έλλειψη βούλησης – για το έλλειψη βούλησης δεν θα είμαι εγώ αυτός που θα κατηγορήσω με άμεσο τρόπο-, αλλά εν πάση περιπτώσει όταν στελέχη της, που αποτελούν πυρήνα του κόμματος της Ν.Δ. είναι βουτηγμένοι, πως θα αποκαθαρίσει την κοινωνία, όταν το ίδιο της το κόμμα δεν μπορεί ν΄αποκαθαρθεί;

Και το άλλο είναι ο συμψηφισμός. Αυτή η κατάσταση, η οποία οφείλω να πω γίνεται με τεράστια δεξιοτεχνία από πλευράς προπαγάνδας Ν.Δ.,       νομίζουν ότι επιχειρούν να καταστήσουν το ΠαΣοΚ όμηρο για 20 χρόνια. Δηλαδή τι      νομίζουν, ότι δεν θα μιλάει στις πομπές οι οποίες αναδύονται με ευθύνη στελεχών της Ν.Δ., ότι δεν θα κάνει κριτική το  ΠαΣοΚ επειδή η Ν.Δ. θέλει να τα συμψηφίσει; Η πολιτική ομηρία αυτής της μορφής, είναι και επικίνδυνη».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: « Γιατί το ΠαΣοΚ μιλάει γενικά και δεν αναφέρετε συγκεκριμένα;»

Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: « Η πολιτική ευθύνη είναι αντικειμενική ευθύνη.     Εάν υπήρχε σχέση που συνδέει το υποκείμενο, το πολιτικό πρόσωπο με ευθεία   διάπραξη, δεν θα μιλούσε για πολιτική ευθύνη, θα μιλούσε για ποινική. Εδώ η πολιτική ευθύνη είναι αντικειμενική είτε ν΄αναλαμβάνει άμεσα ευθύνη είτε όχι, για να λειτουργήσουν τα πράγματα σωστά. Εδώ     είναι το αξιακό σύστημα. Πρόσφατο παράδειγμα στην Αγγλία με τον υπουργό Εσωτερικών και την Φιλιππινέζα. Εδώ αν ίσχυε ότι ισχύει εκεί, θα είχαν απολυθεί σε μισή ώρα από την ορκωμοσία τους, σχεδόν το σύνολο των υπουργών.

Τώρα το πώς αντιλαμβάνεται ο εκάστοτε πρωθυπουργός διαπράξεις και παραλείψεις υπουργών του, το πόσο ο ίδιος έχει ευαισθησία σ΄αυτά τα    πράγματα, να ζητείται από τον ίδιο και τον πρωθυπουργό να την αποδώσει για να πει στον ελληνικό λαό, διότι διαφορετικά είναι ψεύτης. Να μιλάει για μηδενική ανοχή και ταυτόχρονα να μην αισθάνεται την  παραίτηση να την υποβάλλουνε.

Και να πω και για την μηδενική ανοχή. Είναι επιχείρημα αυτό και να το      κάνει πολιτική πλατφόρμα και να το παπαγαλίζουν συνεχώς διάφοροι στα κανάλια; Καταντάει προσβλητικό.

Να λες μηδενική ανοχή,, να το προβάλλεις σαν αξία, αυτό που είναι αυτονόητο; Δεν συζητείται, δεν είναι δυνατόν. Ο συγκαλείπτον ενοχή,  είναι ένοχος σύμφωνα με το ποινικό δίκαιο…»

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: « Υπάρχει όμως πιθανά πλεονέκτημα, το ότι η       κυβέρνηση έδειξε αυτούς, τους δικούς της ανθρώπους, με τις χειροπέδες να πηγαίνουν μέσα…»

Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: « Αυτό ήταν το γνωστό παραμυθάκι, να δείξει ότι η κυβέρνηση με χειροπέδες τους στέλνει δια τον κόσμο, δια την τηλεόραση…

Αυτό εμένα δεν με πείθει, διότι η κυβέρνηση δεν είχε κανένα περιθώριο να το συγκαλύψει, κανένα απολύτως. Διότι η καταγγελία της ΜΕΒΓΑΛ, έγινε συγκεκριμένα στον πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού, όπου       ενημέρωσε και από κει και πέρα η υπόθεση δεν κρατιόταν. Ούτε κανένας υπουργός αναλάβανε την ευθύνη να μην την φέρει πέρα, όταν η καταγγελία – και είναι σπάνιο φαινόμενο κάποιος να εκβιάζεται για      χρήματα προκειμένου να απαλλαγεί από κάτι και το βλέπουμε και σε     διάφορες υπηρεσίες, πάει και το καταγγέλλει-, δεν γίνεται να συγκαλυφθεί. Πόσο μάλλον εδώ που πρόκειται για μια μεγάλη βιομηχανία…

Καταλήγοντας να ότι αυτά είναι φαινόμενα μελαγχολικά. Γίνονται όμως μελαγχολικότερα, όταν αυτά αποτελούν στοιχείο προπαγάνδας και όχι        ν΄ανοίξουν μία σοβαρή και ουσιαστική συζήτηση».

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: « Πως θα ανοίξει μία σοβαρή συζήτηση, όταν αλληλοκατηγορούνται τα δύο μεγάλα κόμματα;»

Α. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ: « Γεγονός είναι ότι πρέπει ν΄ανοίξει, γιατί δεν πάει άλλο και πιστεύω ότι σαφώς συναρτάται με την λειτουργία και με το πολιτιστικό πρότυπο το οποίο επιβάλλει συνολικά. Το πολιτικό σύστημα, από την στιγμή π.χ. που η διοίκηση δίνει λάφυρο του κάθε κόμματος –που κάθε φορά κερδίζει τις εκλογές-, από κει και πέρα φέρνει στην επιφάνεια όλη την μετριοκρατία και την αθλιότητα όλων εκείνων που παλαιότερα ¨φιλώντας –συγγνώμη- κατουρημένες ποδιές¨         μετεξελίσσονται άχρηστοι άνθρωποι σε κορυφαίες θέσεις, γίναμε από κοινωνία της ανάγκης σε κοινωνία της επιθυμίας μ΄αυτόν τον καταναλωτισμό και ο άλλος έχει την εντύπωση ότι δικαιούται μάλιστα στο να λαμβάνει παροχές, μέσα από    παράνομες μεθόδους, όντας επίορκος, αυτό σημαίνει ένα συνολικό πρόβλημα, το οποίο έχει πηγή.

Μην ψάχνετε, η άτιμη κοινωνία – είναι κοινωνικό πρόβλημα-, υπάρχει βεβαίως μαζικός οπορτουνισμός σ΄αυτά τα πράγματα και απίστευτη υποκρισία, από κει και πέρα τα αξιακά συστήματα θα επιβάλλουν ηγεσίες. Και όλες οι μορφές ηγεσιών που ανέχονται, οι ευθύνες δεν είναι δια το παρελθόν, οι ευθύνες είναι για το μέλλον και για τις γενιές που ακολουθούν και πρέπει να τους δώσουμε μια χώρα που λειτουργεί με έναν άλλο τρόπο.

Και ξέρετε αυτές δεν είναι αφελής συζητήσεις, είναι πεδίον δόξης λαμπρό δια εκείνους που μπορούν ν΄αντιμετωπίσουν το θέμα πολιτικά και όχι αστυνομικά –όπως αυτά που βλέπω τις τελευταίες ημέρες στα κανάλια-, που προσβάλλουν πολιτισμικά και αισθητικά».